Blogging… Σημάδι των καιρών, το σνόμπαρα μέχρι πρόσφατα μέχρι που πριν 9 μήνες έκανα την πρώτη απόπειρα μου, ένα ακόμα αδιάφορο blog στον ωκεανό των posts που γράφονται κάθε μέρα. Σε έναν ωκεανό καθημερινών νευρώσεων, λογοτεχνημάτων, συνταγών μαγειρικής, επιχειρηματικών και τεχνολογικών συμβουλών, αναγγελειών γάμων, ακτιβισμού και υπέρμετρης βλακείας.

Κάποιοι γνωστοί με διάβαζαν, ίσως γιατί ήθελαν να μάθουν τα νέα μου, ίσως γιατί η ώρα στη δουλειά δεν περνάει. Στην πορεία με διάβασαν κι άλλοι από το μικρό χωριό, γνωριστήκαμε, μα η φυσική επικοινωνία πρέπει να ναι πάνω από όλα αλλά η ανωνυμία χάθηκε. Μερικές φορές λένε ότι οι παρέες αλλάζουν τον κόσμο, τελικά δε ήταν αυτή. Αλλά ας εξετάσουμε την έννοια του blog = b(inary) + log.

Κάποτε το προσωπικό ημερολόγιο κρατιόταν προσωπικό πάση θυσία, αλήθεια γιατί τον 21ο αιώνα συμβαίνει το αντίθετο; Όχι μόνο το διαβάζουν άλλοι αλλά το μουτζουρώνουν ή το εμπλουτίζουν. Στην προηγούμενη ζωή το blog αυτό έγινε ημερολόγιο νευρώσεων όπως αποκαλώ.

Καυτά θέματα όπως δε με πήρε η Χ τηλέφωνο, τα νεύρα μου με το αφεντικό μου κλπ κλπ μονόπωλησαν τις οθόνες μας τη χρονιά που πέρασε. Κάποτε ήθελα να γράφω σατιρικά κείμενα, ενίοτε φιλοσοφικά γιατί ως γνωστόν opionions are like asswhole, everybody has one, άλλες φορές ήθελα απλά να αποτυπώνω εικόνες από ταξίδια και όταν θα είμαι παπούδι να ανατρέχω εδώ και να θυμάμαι τα νιάτα μου.

Είναι ίσως το blogging μια προσπάθεια αναμέτρησης με το χρόνο, να καθυστερήσουμε ή να αποτυπώσουμε τα ίχνη μας μέσα από τη διαδρομή μας σε αυτόν; Μήπως είναι απλά ματαιοδοξία γιατί περιμένουμε να μας σχολιάσουν; Είναι ανάγκη επικοινωνίας γιατί οι στέγες μας ήρθαν κοντά αλλά οι καρδίες μας απομακρύνθηκαν ή μήπως είναι όλα αυτά;

Ποιος νοιάζεται όμως; Μήπως θα βρούμε τη μοναδική αλήθεια; Αλλά και να τη βρούμε και τι έγινε; Θα σταματήσουμε να γράφουμε, θα γράφουμε όλοι μανιωδώς ή θα γράφουμε όλοι σε επίπεδο Pulintzer, άλλωστε όποια αλήθεια και να βρούμε πάντα θα ζούμε στην ψευδαίσθηση που μας προσφέρουν οι παραπλανητικές αισθήσεις μας και η περιορισμένη χρήση του εγκεφάλου μας.

Συχνά γκρινιάζουμε στα blogs μας, απλά κάπου να τα πούμε… πόσο τραγικό είναι αυτό; Θα βγάλουμε τα λόγια μας σε HTML; Χμμμμ… Και ξεχνάμε ότι όταν γράφουμε και διαβάζουμε blog θεωρητικά ανήκουμε στο 10% πιο τυχερούς του πλανήτη αλλά και πάλι αμφιβάλλω γιατί δε νομίζω πώς η Αμαλία Καλυβινού ήταν πιο τυχερή από ένα ινδιανάκι που μεγαλώνει σε μια γωνιά του Αμαζονίου και δεν έχει δει ποτέ ηλεκτρική λάμπα. Μεταξύ μας ούτε εμείς είμαστε πιο τυχεροί νομίζω.

Ω ΞΕΙΝ,ΑΓΓΕΛΕΙΝ ΙΣΤΟΛΟΓΟΙΣ ΟΤΙ ΤΗΔΕ ΗΝΕΣΤΗΘΗ ΤΩ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ “ΘΕΣΕ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΠΟΔΩΝ ΣΟΥ”

Καλώς ήλθατε στην μετασάρκωση του blog μου, πιο ώριμο και βαρετό από ποτέ στη προσπάθεια να σπάσει τη σαμσάρα