Χορεύεις κι οι στρατιώτες καθαρίζουν
Γελάς και κοιτάνε τη δουλειά τους
Δεν ξέρεις ποιοί ν’ αυτοί και τι θυμίζουν
Μπάτσοι που κοιτάνε τη δουλειά τους

Αν και δε ξέρω τι ακριβώς είχαν στο μυαλό τους οι Ρόδες όταν έγραφαν τους στοίχουν αυτούς ξέρω όμως τι είχα εγώ στο μυαλό μου όταν το άκουγα πριν κάτι βδομάδες. Είναι περίεργο και όμορφο πώς το μυαλό αναζητά patterns στα οποία χώνεται, ταύτιζεται και δημιουργεί αναμνήσεις. Αν και ίσως δεν έχει καμία σχέση το έμμεσο νόημα για μένα εκείνη τη μέρα ο στοίχος τα έλεγε όλα…

¨Ολη μέρα τσάπισμα, καθάρισμα και τρέξιμο και εκείνη είχε τα γενέθλεια της και θα έβγαινε… Σίγουρα όταν τα χόρευε με τους φίλους τους εγώ ήμουν στη σκοπιά 2-4 μετά από μια μέρα καθαριοτήτων… Χορεύεις και οι στρατιώτες καθαρίζουν…

Είχαν πέρασει αρκετοί μήνες από τότε που ένας άλλος στοίχος είχε κάτσει πάλι γάντι

Δε θέλω να ‘μαστε ούτε φίλοι ούτε εχθροί
Θέλω να μη θυμάμαι
κι ούτε να ξέρω πού θα πας και ποια είναι αυτή
Θέλω ένα όνειρο μονάχα να ‘ναι
κι όταν ξυπνήσω το πρωί να είσαι εκεί
για να μου πεις να μη φοβάμαι

Βέβαια δυστυχώς ή ευτυχώς θυμόμουν, έλλειψη νέων γνωριμιών (θηλυκών γιατί οι αρσενικοί στο στράτευμα περισσεύουν) ή πείσματος ότι έχω βρει αυτό που πρέπει. Διαπίστωσα πολλές φορές από φίλους μια μοιρολατρία και έναν εξορθολογισμό αλλά και την πρόταση δημιουργίας στρατηγικής για να την κατακτήσω… Μήπως στρατευόμαστε και χωρίς χακί;

Μπαίνουν όλα σε καλούπια και παίζονται στο Χρηματιστήριο συναισθημάτων. Γυναίκες υψηλού ρίσκου, χαμηλής απόδοσης, μακροπρόθεσμης ανταπόδοσης. βραχυπρόθεσμα αεριτζήδικα παιχνίδια; Τώρα που το σκέφτομαι έτσι δεν είναι ή μήπως γίναμε όλοι τόσοι ορθολογιστές, οφελιμηστές; Γιατί αρεσκόμαστε στο να κατηγορούμε;

Συνήθως πράττω σωστά. Σωστός στη δουλειά μου, στις σπουδές μου, στο θητεία μου, στην οικογενειά μου. Λίγα λάθη, αλλά ας κάνω εδώ το λάθος, βαρέθηκα να κάνω το σωστό, να μη στεναχωρηθώ, να μη ρήξω τα μούτρα μου.

λάθη στραβά και πάθη

μ’ έβγαλαν σωστό.

Ξημερώματα στο δρόμο

ρίχνω πετονιά

πιάνω τον εαυτό μου

και χάνω το μυαλό μου

Και τελικά έτσι έγινε και το Πάσχα η επανένωση μετά από τόσο καιρό έδωσε τόσα θετικά σημάδια, αλλά η πατρίδα καλούσε πίσω. Η εμμονή, τα λάθη (κατά τους συναισθηματικούς ανάλυτες), τα πάθη

φάνηκαν να ανταποδίδουν.

Βέβαια με το που γύρισα όλα έγιναν και καπνός φαινεται μάτια που δε βλέπονται εύκολα ξεχνιούνται και μάλλον οι αναλυτές και να είχαν δίκιο…

Όπως και να χει το Σάββατο βράδυ μέσα θα είμαι, σίγουρα θα μαζέψω σκουπίδια, αποτσίγαρα κλπ, σίγουρα θα βγει το βράδυ του Σαββάτου και στη σκοπια θα τραγουδώ “Χορεύεις και οι στρατιώτες καθαρίζουν“