Moraine Lake, originally uploaded by Jimbo1239.

Δεν είναι από την Αλάσκα η φωτογραφία όπου διαδραματίζεται η ταινία αλλά δεν έχει σημασία από που είναι (αν και ξέρω και θα πάω κάποτε).

Αυτή η ταινία πάντως με βρήκε σύμφωνο σε πολλά… αλήθεια τι νιώθουμε κατά τη διάρκεια της καθημερινότητας μας στις βρωμερές πόλεις που ζούμε; Πότε παρατηρήσαμε τις εποχές να αλλάζουν, πότε νιώσαμε ότι εξαρτώματε από τη φύση και ακολουθήσαμε τους φυσικούς ρύθμους; Και αλήθεια ποιος δε νιώθει μοναξιά στις μέρες.

Σίγουρα δεν πρέπει να πάει κανείς στην Αλάσκα αυτά ούτε να μείνει μόνος του σε ένα εγκατελείμενο λεωφορείο στη μέση του πουθένα. Αλλά όσους γνώρισα σε μια ηλικία 25-30 που βρίσκοταν στις πόλεις και γύρισαν σε μικρά μέρη είτε Σπάρτη είτε Αμοργό τους είδα ευτυχισμένους… Και πώς αλλιώς όταν κάθε ηλιοβασίλεμα είναι διαφορετικό, όταν γεύεσαι τον άνεμο και επικοινωνείς με το φαγητό σου; Οταν η παρατήρηση των εποχών σε απασχολεί και μπορείς να δεις τα αστέρια όταν πέφτουν (μπορείς και να κάνεις ευχές τότε)

Και ας πάμε πάλι στην ταινία

I read somewhere… how important it is in life not necessarily to be strong… but to feel strong.

I’m going to paraphrase Thoreau here… rather than love, than money, than faith, than fame, than fairness… give me truth.

If we admit that human life can be ruled by reason, then all possibility of life is destroyed.

Happiness only real when shared.

The freedom and simple beauty is too good to pass up…