Τι πιο αναμέμενο για εμένα να εκθειάζω τις αρέτες της απόδρασης ή ίσως της επιστροφής στη φύση και τον καθαρό άερα. Αέρας μπολιασμένος με γύρη, χαλί από λουλούδια γύρω γύρω και πάνω ένα λάμπερο στέμα από χιόνια. Αυτή είναι η ομορφιά του χρόνου, της φύσης και της ζωής, η μετάβαση από μια εποχή σε μια άλλη. Το μεταίχμιο της ανθισμένης γης και του παγώμενου χιονιού. Η γύρη στον αέρα και ο παγωμένος άερα. Το φρέσκο θυμάρι και το ιώδιο. Το περσινό καμμένο κλαρί και το νέο χαμομήλι.

Δυστυχώς ο άνθρωπας ξεχνάει τη φυσική του υπόσταση. Ξέχασε τη λατρεία της φύσης για κάποιο θεό που εκδικείται, προστάζει, φοβάται και τον αποκόπτει από τη φύση του. Λατρεύει κάποια χαρτιά με νούμερα που έρχονται από ψηλά δέντρα. Ξενχιέται και θολώνει με αλκόολ που έρχεται από μεστά σταφύλια. Δηλητηριάζεται με καπνό που στρώνει τα χωράφια. Σκορπίζεται και αναλώνεται σε ανθρώπους μίζερους και μοχθηρούς γιατί απλά δε βλέπει, θαμπώνεται από το ναρκισιμό, τη ματαιοδοξία, τα πάντα αυξανόμενα θέλω. Μηδένισε τις επιθυμίες κάποιου και θα γίνει πλούσιος είπε ο Κομφούκιος.

Ανεβαίνοντας μόνος στον Ταύγετο αφού άφησα τους γονείς μου ξοπίσω έπεσα σε μια παρέα Ρουμάνων. Οι άνθρωποι ψήναν και άραζαν σε ένα ερημωμένο χωριό. Αυτό που άφησαν οι παπούδες μου και λίγοι νεοέλληνες τιμούν αφού την κυριακή τα κλουβιά με ρόδες αφού τα γεμίσουν με ανερχόμενς γκόμενες σε γόβες έχουν την τιμητική. Μια παρέλαση μετάλλου, λάστιχου και πούδρας και μετά λάδι, λίπος και καφείνη.

Οι άνθρωποι αυτοί μεροματιάρηδες και ξενιτεμένοι με το που με είδαν ιδρωμένο να πλησιάζω, αμέσως που πρόσφεραν μια μπριζόλα και λίγο ψωμί. Οταν οι άνθρωποι είναι στη φύσξ και επικοινωνούν με τον εαυτό τους δε διστάζουν να μοιραστούν χωρίς ανταλλάγματα με οποιοδήποτε ξένο. Αλλωστε επινοήσαμε και τη λέξη ξένος και ξεχάσαμε ότι όλοι είμαστε ίνες του ίδιο κοσμικού πλεκτού. Δέχτηκα τη μπριζολίτσα χαρούμενος… σκέφτηκα αυτοί οι άνθρωποι τη βγάζουν με 3 και 60 εδώ και δουλεύουν σαν τους σκύλους αλλά ήταν γελαστοί και έτοιμοι να μοιραστούν. Πόσοι ελληνάρες με Cayenne θα σου προσφεραν ένα κομμάτι ψωμί αν σε έβλεπαν κατάκωπο να ανεβαίνεις στο βουνό. Ισως και να σε πάταγαν.

Την άλλη μέρα σειρά είχε η πύλη του κάτω κόσμου. Το Ταίναρο. Απόκοσμο μέρος. Στο δρόμο συναντήσαμε τον Vincent, έναν γάλλο μάστορα της πέτρας και πιστεύω φιλόσοφο που γυρνά μόνος του. Ενα σακίδιο όλους το βιο. Δεν έχει κινητό παρά μια φωτογραφική και χαρτί. Κάθε μέρα συναντά κόσμο όπως εμάς. Το βράδυ μένει στη σκηνή του, λίγο ψωμί, λίγο τυρί καμιά ελιά. Μοναξιά και ανοιχτός ορίζοντας. Τελικά τον πήραμε μαζί μας, φτάσαμε το νοτιότερο σημείο της ηπειρωτικής Ευρώπης, ανεβήκαμε το φάρο. Στο γυρισμό του δώσαμε σπανακόπιτα, ένα τάπερ ταραμοσαλάτα, ψωμί, νερό, ότι είχαμε. Κάναμε ότι έκαναν οι Ρουμάνοι χθες σε μένα. Μοιραστήκαμε με έναν ξένο, χωρίς αντάλλαγμα. Ισως όταν πάει στη Γαλλία πει: Γνώρισα τρια καλά παιδιά στην άκρη της Ευρώπης και μου έδωσαν να φάω εκείνο το βράδυ και μου έδειξαν ένα απίθανο μέρος να κοιμηθώ. Δε θα το μάθουμε αυτό ποτέ και δεν πειράζει.

Δυστυχώς όμως υπάρχει και η εγωιστική προσφόρα. Δείνεις σε κάποιον ή θες να δώσεις αλλά μαθαίνεις ότι δε θα πάρεις πίσω και πληγώνεσαι, ίσως να τσαντιστείς και στην τελική να μη θες να ξαναπροσφέρεις και νιώθεις προδοσία. Προδοσία, το βασικό συστατικό του καπιταλισμού και των ανθρωπίνων σχέσεων. Εδώ δεν υπάρχει αλτρουιστική σχέση. Ισως γιατί ο άλλος δεν είναι ξένος, κατέχουμε και κατέχει μέρος μας.

Ο Γκιμπράν στο Περιβόλη του Τρελού λέει πώς ο τρελός δε θέλει να τον καταλάβουν γιατί όσοι μας καταλαβαίνουν έχουν και ένα κομμάτι μας και όταν αυτό γίνεται δεν είμαστε ελεύθεροι. Είναι η ελευθερία ο ανώτερος σκοπός της ύπαρξης. Μήπως η υποδούλωση στα θέλω μας είναι το βουνό που πρέπει να ανέβουμε για την ελευθερία;

Οπως και να χει μια πεζοπορία στο βουνό δε σου θέτει τέτοια ερωτήματα αντιθέτως στα σβήνει και μπαίνεις στη λήθη της αιωνιότητας της φύσης. Και του χρόνου τα λουλούδια θα ανθίσουν και χωρίς εσένα ίσως και όλες σου οι απορείες, τα πάθη και τα λάθη θα ξεχαστούν σαν των βουνών τα περσινά τα χιόνια