testing Posterous

Το κείμενο που ακολουθεί έχει στόχο να αντικρούσει 10 από τα πλέον δημοφιλή επιχειρήματα υπέρ της αποχής από την εκλογική διαδικασία. Θεωρώντας ότι στις 7 Ιουνίου διακυβεύεται ένα μεγάλο στοίχημα, σας παροτρύνω να το αναδημοσιεύσετε ελεύθερα, όπως και να αναρτήσετε το σχετικό banner (αντιγράφοντας τον κώδικα που το συνοδεύει). Θα σας παρακαλούσα μόνο να μην αλλοιώσετε το περιεχόμενο και να μην ξεχάσετε να αναφέρετε την πηγή η οποία είναι από το βλογ του nefelika


view plaincopy to clipboardprint?

Update (25/5/09, 19:13)

Μόλις διόρθωσα τον κώδικα του banner, καθώς η προηγούμενη εκδοχή του οδηγούσε στο flickr κι όχι στο άρθρο. Αν έχετε ήδη αναρτήσει το banner και δεν σας κάνει κόπο, διορθώστε το κι εσείς. Ευχαριστώ όλες και όλους για την αναδημοσίευση.

Δεν απέχω, συμμετέχω: 10 επιχειρήματα κατά της αποχής

1. Όλοι ίδιοι είναι και σιγά μην αλλάξει τίποτα.

Άρα ας ακολουθήσουμε το δρόμο της μοιρολατρίας κι ας ανεχθούμε τη διαφθορά, την ασυδοσία και την κοινωνική αδικία που μας ταλαιπωρούν τόσες δεκαετίες. Ας μην τολμήσουμε να κάνουμε τίποτα, γιατί είμαστε αδύναμοι, φοβισμένοι και απογοητευμένοι. Ας περιμένουμε παθητικά το επόμενο σκάνδαλο, το επόμενο ξεπούλημα, το επόμενο θύμα. Κι ας αρκεστούμε στο να γκρινιάζουμε μεταξύ μας, κατηγορώντας όλους τους άλλους που σκέφτονται ακριβώς όπως εμείς. Μ’ αυτόν τον τρόπο, τουλάχιστον θα είμαστε σίγουροι ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Ποτέ.

2. Δεν θέλω να στηρίξω αυτό το πολιτικό σύστημα.

Η δυνατότητα ψήφου δεν στηρίζει το υπάρχον πολιτικό σύστημα, εκτός κι αν σκοπεύεις να επιλέξεις ένα από τα δύο κόμματα που παραδοσιακά εναλλάσσονται στην εξουσία. Αντιθέτως, η αποχή συντηρεί τις μέχρι τώρα ισορροπίες και ευνοεί τις παρατάξεις που έχουν χτίσει τη δύναμη τους στην πελατειακή λογική και την οπαδική νοοτροπία. Αν θέλεις λοιπόν να δεις τον δικομματισμό να θριαμβεύει για άλλη μια φορά, πήγαινε για μπάνιο. Διαφορετικά, κάνε την παρουσία σου αισθητή με την ψήφο σου και άλλαξε το πολιτικό τοπίο. Με λίγη καλή τύχη, ίσως καταφέρουμε να δούμε κάποια στιγμή και απλή αναλογική στις βουλευτικές εκλογές. Η ευκαιρία υπάρχει, στο χέρι μας είναι αν θα την αφήσουμε να πάει χαμένη.

3. Δεν υπάρχει κανένα πολιτικό κόμμα με το οποίο ταυτίζομαι απόλυτα.

Υπάρχουν δεκάδες πολιτικά κόμματα που καλύπτουν ένα τεράστιο εύρος ιδεολογίας και μεθοδολογίας. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει κάποιο που να θεωρείς ιδανικό, σίγουρα υπάρχει κάποιο με το οποίο συμφωνείς περισσότερο. Μπες στον κόπο να ψάξεις τις θέσεις τους αναλυτικά, ιδίως αυτές που αναφέρονται σε θέματα που σε αφορούν άμεσα. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι πρέπει να επιλέξεις να ανήκεις κάπου, ούτε ότι θα πρέπει να εμπιστευτείς τα πάντα σε πρόσωπα που δεν μπορείς να ελέγξεις. Συμμετέχοντας σε εσωκομματικές διαδικασίες ή απλά ασκώντας πιέσεις σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, έχεις τη δυνατότητα να συνδιαμορφώσεις το κόμμα της επιλογής σου προς την επιθυμητή κατεύθυνση. Και φυσικά, έχεις κάθε δικαίωμα να το απορρίψεις στις επόμενες εκλογές και να προτιμήσεις κάποιο άλλο.

4. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να συμμετέχεις πέρα από το να επισκέπτεσαι την κάλπη κάθε τέσσερα χρόνια.

Και ποιος είπε ότι το ένα αναιρεί το άλλο; Από πού κι ως πού η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία αποκλείει τη συμμετοχή σε άλλου είδους δράσεις; Ή μήπως αν κάποιος πάει και ψηφίσει γίνεται αυτομάτως κομματικό στρατιωτάκι και του απαγορεύεται να στηρίζει δραστηριότητες που δεν εγκρίνει η ηγεσία της παράταξης του; Αυτά είναι αστεία πράγματα, όπως αστείο είναι και να νομίζει κανείς ότι όλες οι πορείες, όλες οι συνελεύσεις και όλες οι συλλογικές διεκδικήσεις μαζί μπορούν να υποκαταστήσουν το δημοκρατικό δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι. Το να αφιερώνει κάποιος χρόνο και ενέργεια από τη ζωή του για να ασχοληθεί με την πολιτική και μετά να φοβάται να πάει στις εκλογές να ψηφίσει ισοδυναμεί με κλωτσιά σε μία καρδάρα γεμάτη γάλα.

5. Η συνειδητή αποχή είναι πολιτική θέση.

Αόριστη και αόρατη, στο ίδιο ακριβώς τσουβάλι με την αποχή της άγνοιας και της αδιαφορίας. Χωρίς δυνατότητα να εκφράσει δημόσιο λόγο στο ευρύ κοινό. Χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση να προβεί σε αποτελεσματικές κοινωνικές δράσεις. Χωρίς εκπροσώπηση στη Βουλή, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην τοπική αυτοδιοίκηση, στα μέσα και στα θεσμικά όργανα. Και χωρίς πιθανότητα να παρέμβει στο εσωτερικό των πολιτικών παρατάξεων για να αλλάξει τις δομές και τη νοοτροπία τους. Ουσιαστικά, η “συνειδητή” αποχή το μόνο που κάνει είναι να φιμώνει την ιδεολογία από την οποία προέρχεται, επιτρέποντας να διαιωνίζονται τα αρνητικά στερεότυπα που προσάπτουν στον αντιεξουσιαστικό χώρο όλοι όσοι έχουν συμφέρον από τη δαιμονοποίηση του.

6. Είμαι οπαδός της αμεσοδημοκρατίας και δεν πιστεύω σε εκπροσώπους.

Ωραία, και πώς ακριβώς θα φτάσουμε κάποια στιγμή στην ουτοπία της αμεσοδημοκρατίας; Με επανάσταση; Ας είμαστε σοβαροί… Μέχρι να το επιτρέψουν οι τεχνολογικές και κοινωνικές εξελίξεις θα είμαστε αναγκασμένοι να συμβιβαζόμαστε σε εκδοχές του σημερινού μοντέλου. Με εκπροσώπους που – σε έναν ιδανικό κόσμο – θα έχουν τις ικανότητες και το ήθος να διαχειριστούν περίπλοκα ζητήματα που καμία μαζική συνέλευση δεν μπορεί να λύσει. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε την κλίμακα για την οποία συζητάμε. Η Ελλάδα έχει κάπου έντεκα εκατομμύρια πολίτες, η Ευρωπαϊκή Ένωση μισό δισεκατομμύριο. Χωρίς εκπροσώπους και φορείς δεν είναι εφικτό να λειτουργήσει το σύστημα. Και για να γίνει το σύστημα πιο δίκαιο και πιο αποτελεσματικό είναι απαραίτητες οι εκλογές. Η προοπτική να μην υπάρχει καθόλου σύστημα είναι απλά αφελής, εκτός αν κάποιος ονειρεύεται μία Ευρώπη που θα αποτελείται από εκατομμύρια ολιγομελή και αυτόνομα κοινόβια. Τελευταία φορά που συνέβη κάτι ανάλογο πάντως ήταν λίγο μετά την εποχή των παγετώνων.

7. Καλύτερα να κάνουμε εκλογική απεργία για να ρίξουμε το σύστημα.

Αυτό δεν έχει γίνει ποτέ και πουθενά, κι ούτε πρόκειται. Μάλιστα, όσες φορές επιχειρήθηκε συντονισμένα είχε καταστροφικά αποτελέσματα. Όπως και να ‘χει, είτε το ποσοστό αποχής στις ευρωεκλογές φτάσει το 30% είτε το ξεπεράσει, σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να φτάσει στο σημείο να ακυρώσει την όλη διαδικασία. Ακόμα κι αν μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο στο μέλλον όμως, το μόνο που θα συνέβαινε θα ήταν να εκλείψει ο κοινοβουλευτισμός, ανοίγοντας το δρόμο σε αυτόκλητους “σωτήρες” να αντικαταστήσουν το δημοκρατικό πολίτευμα με τη δικτατορία της αρεσκείας τους. Θέλεις να συμβάλλεις σε μία τέτοια προοπτική;

8. Αν υπήρχε ενωμένη και ισχυρή αριστερά θα πήγαινα να ψηφίσω.

Και πώς ακριβώς περιμένεις να υπάρξει όσο δεν ψηφίζεις; Σα να μην έφτανε το ανοιχτό τραύμα της μακρόχρονης διάσπασης, από τη στιγμή που αποφασίζεις να απέχεις συντηρείς τα μικροπολιτικά παιχνίδια, την ηττοπάθεια, την οπισθοδρόμηση, την πόλωση, τον παλαιοκομματισμό και τη μίζερη καθαρολογία των ευκαιριακών μικρομάγαζων. Το χειρότερο όμως είναι ότι άθελα σου ενισχύεις όλα τα κόμματα που βρίσκονται στον ιδεολογικό αντίποδα όσων πιστεύεις. Αν θέλεις μια καλύτερη και ενωμένη αριστερά λοιπόν, δεν έχεις παρά να ψηφίσεις το κομμάτι που θεωρείς περισσότερο υγιές και να βοηθήσεις να αναδειχτούν τα πρόσωπα που εμπιστεύεσαι περισσότερο. Κι αν δεν μπορείς να αποφασίσεις ποια αριστερά θέλεις, τουλάχιστον ψήφισε κάποιο μικρό και ανώδυνο κομμάτι της ώστε να αυξήσεις τη συνολική δυναμική της.

9. Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες.

Κι αν η αποχή μπορούσε να απειλήσει το κατεστημένο δεν θα την συνιστούσαν τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης. Από την Αυριανή μέχρι τον Πρετεντέρη, κι από τον Παπαχελά μέχρι το Άλτερ, η καθεστωτική προπαγάνδα επιμένει να προωθεί την αποχή ως μορφή διαμαρτυρίας κατά του πολιτικού συστήματος. “Πηγαίνετε για μπάνιο”, “εκμεταλλευτείτε το τριήμερο”, “μαυρίστε τους κάνοντας ηλιοθεραπεία”. Οι στυλοβάτες της διαπλοκής γνωρίζουν πολύ καλά ότι κάθε χαμένη ψήφος συντηρεί τα ποσοστά των δύο μεγάλων κομμάτων. Θα τους κάνεις τη χάρη;

10. Δεν πιστεύω στην δημοκρατία.

Το μόνο σύστημα στο οποίο δεν έχουν οι πολίτες δικαίωμα ψήφου είναι η δικτατορία – του χουντικού, του μονάρχη ή του προλεταριάτου. Ακόμα και στην αναρχία, η έννοια της αμεσοδημοκρατίας στηρίζεται στις ομόφωνες αποφάσεις ενός συνόλου. Λυπάμαι που σου το λέω λοιπόν, αλλά αν δεν πιστεύεις στη δημοκρατία, όποια λέξη και να χρησιμοποιείς για να περιγράψεις τον εαυτό σου, είναι καιρός να παραδεχτείς ότι είσαι απλά άλλος ένας φασίστας.

Τι πιο αναμέμενο για εμένα να εκθειάζω τις αρέτες της απόδρασης ή ίσως της επιστροφής στη φύση και τον καθαρό άερα. Αέρας μπολιασμένος με γύρη, χαλί από λουλούδια γύρω γύρω και πάνω ένα λάμπερο στέμα από χιόνια. Αυτή είναι η ομορφιά του χρόνου, της φύσης και της ζωής, η μετάβαση από μια εποχή σε μια άλλη. Το μεταίχμιο της ανθισμένης γης και του παγώμενου χιονιού. Η γύρη στον αέρα και ο παγωμένος άερα. Το φρέσκο θυμάρι και το ιώδιο. Το περσινό καμμένο κλαρί και το νέο χαμομήλι.

Δυστυχώς ο άνθρωπας ξεχνάει τη φυσική του υπόσταση. Ξέχασε τη λατρεία της φύσης για κάποιο θεό που εκδικείται, προστάζει, φοβάται και τον αποκόπτει από τη φύση του. Λατρεύει κάποια χαρτιά με νούμερα που έρχονται από ψηλά δέντρα. Ξενχιέται και θολώνει με αλκόολ που έρχεται από μεστά σταφύλια. Δηλητηριάζεται με καπνό που στρώνει τα χωράφια. Σκορπίζεται και αναλώνεται σε ανθρώπους μίζερους και μοχθηρούς γιατί απλά δε βλέπει, θαμπώνεται από το ναρκισιμό, τη ματαιοδοξία, τα πάντα αυξανόμενα θέλω. Μηδένισε τις επιθυμίες κάποιου και θα γίνει πλούσιος είπε ο Κομφούκιος.

Ανεβαίνοντας μόνος στον Ταύγετο αφού άφησα τους γονείς μου ξοπίσω έπεσα σε μια παρέα Ρουμάνων. Οι άνθρωποι ψήναν και άραζαν σε ένα ερημωμένο χωριό. Αυτό που άφησαν οι παπούδες μου και λίγοι νεοέλληνες τιμούν αφού την κυριακή τα κλουβιά με ρόδες αφού τα γεμίσουν με ανερχόμενς γκόμενες σε γόβες έχουν την τιμητική. Μια παρέλαση μετάλλου, λάστιχου και πούδρας και μετά λάδι, λίπος και καφείνη.

Οι άνθρωποι αυτοί μεροματιάρηδες και ξενιτεμένοι με το που με είδαν ιδρωμένο να πλησιάζω, αμέσως που πρόσφεραν μια μπριζόλα και λίγο ψωμί. Οταν οι άνθρωποι είναι στη φύσξ και επικοινωνούν με τον εαυτό τους δε διστάζουν να μοιραστούν χωρίς ανταλλάγματα με οποιοδήποτε ξένο. Αλλωστε επινοήσαμε και τη λέξη ξένος και ξεχάσαμε ότι όλοι είμαστε ίνες του ίδιο κοσμικού πλεκτού. Δέχτηκα τη μπριζολίτσα χαρούμενος… σκέφτηκα αυτοί οι άνθρωποι τη βγάζουν με 3 και 60 εδώ και δουλεύουν σαν τους σκύλους αλλά ήταν γελαστοί και έτοιμοι να μοιραστούν. Πόσοι ελληνάρες με Cayenne θα σου προσφεραν ένα κομμάτι ψωμί αν σε έβλεπαν κατάκωπο να ανεβαίνεις στο βουνό. Ισως και να σε πάταγαν.

Την άλλη μέρα σειρά είχε η πύλη του κάτω κόσμου. Το Ταίναρο. Απόκοσμο μέρος. Στο δρόμο συναντήσαμε τον Vincent, έναν γάλλο μάστορα της πέτρας και πιστεύω φιλόσοφο που γυρνά μόνος του. Ενα σακίδιο όλους το βιο. Δεν έχει κινητό παρά μια φωτογραφική και χαρτί. Κάθε μέρα συναντά κόσμο όπως εμάς. Το βράδυ μένει στη σκηνή του, λίγο ψωμί, λίγο τυρί καμιά ελιά. Μοναξιά και ανοιχτός ορίζοντας. Τελικά τον πήραμε μαζί μας, φτάσαμε το νοτιότερο σημείο της ηπειρωτικής Ευρώπης, ανεβήκαμε το φάρο. Στο γυρισμό του δώσαμε σπανακόπιτα, ένα τάπερ ταραμοσαλάτα, ψωμί, νερό, ότι είχαμε. Κάναμε ότι έκαναν οι Ρουμάνοι χθες σε μένα. Μοιραστήκαμε με έναν ξένο, χωρίς αντάλλαγμα. Ισως όταν πάει στη Γαλλία πει: Γνώρισα τρια καλά παιδιά στην άκρη της Ευρώπης και μου έδωσαν να φάω εκείνο το βράδυ και μου έδειξαν ένα απίθανο μέρος να κοιμηθώ. Δε θα το μάθουμε αυτό ποτέ και δεν πειράζει.

Δυστυχώς όμως υπάρχει και η εγωιστική προσφόρα. Δείνεις σε κάποιον ή θες να δώσεις αλλά μαθαίνεις ότι δε θα πάρεις πίσω και πληγώνεσαι, ίσως να τσαντιστείς και στην τελική να μη θες να ξαναπροσφέρεις και νιώθεις προδοσία. Προδοσία, το βασικό συστατικό του καπιταλισμού και των ανθρωπίνων σχέσεων. Εδώ δεν υπάρχει αλτρουιστική σχέση. Ισως γιατί ο άλλος δεν είναι ξένος, κατέχουμε και κατέχει μέρος μας.

Ο Γκιμπράν στο Περιβόλη του Τρελού λέει πώς ο τρελός δε θέλει να τον καταλάβουν γιατί όσοι μας καταλαβαίνουν έχουν και ένα κομμάτι μας και όταν αυτό γίνεται δεν είμαστε ελεύθεροι. Είναι η ελευθερία ο ανώτερος σκοπός της ύπαρξης. Μήπως η υποδούλωση στα θέλω μας είναι το βουνό που πρέπει να ανέβουμε για την ελευθερία;

Οπως και να χει μια πεζοπορία στο βουνό δε σου θέτει τέτοια ερωτήματα αντιθέτως στα σβήνει και μπαίνεις στη λήθη της αιωνιότητας της φύσης. Και του χρόνου τα λουλούδια θα ανθίσουν και χωρίς εσένα ίσως και όλες σου οι απορείες, τα πάθη και τα λάθη θα ξεχαστούν σαν των βουνών τα περσινά τα χιόνια

>i will soon know the date of the athens trip.the main question the text
>should answer is simple: what happened that so many young people went into
>the street to protest so heavily? and against what?and what do they want?
>why did they have quite a big public support? and then trying to undestand
>the situation of the young people – to see if this is a greek phenomenon
>or something that could erupt in any other west european country.

Well of course the tip of the iceburg was the killing of the 15 year old student but as i said that was the excuse.
For long now all public life has been corrupted. Government, police, justice, church. Everyone tries to steal you, to make the most out of
you. There is no respect and corruption is all over. Prices are getting higher, the environment deteriorates (rememember last years’ fires)
and still the TV plays shows about lifestyle, students are pressed take extra private courses in the evening so that they can make it to the
university and of course speak 2-3 languages and then take a master so that they can make 700-900 euros. I have a friend that she makes 950 euros
a month. She has no deposit at the bank. We lived having more comfort when we grew up. Now we have to work endless hours just to make smth more
than the basic. But the worse is that we do not have any hope. No more olympics, no more blooming stockmarkets, world economical break down.
All politicians have been tested and failed. But greeks will vote for them because they are sheeps, they just think in personal terms.
And this uprise was beyond the personal ego. You could see people dressed in suites yelling at policemen who were beating schoolchildren and even
anachists because violence is worse than ideological differences. All though there were tear gas, globs, fire, violence from protestores, I could
feel humanity in the air, social centered thinking. That did not happen for a long time. People were just focused in buying goods at the new Mall
watching TV and surfing on Facebook when on the same time the system steals their money, their time and their life.

Πολλά ήθελα να γράψω αυτή τη στιγμή αλλά και γιατί τα γράφω σε ένα blog, έχει κάποιο νόημα, άλλωστε αυτό το blog δε το παρακολουθεί κανείς πέρα από κάποια bots και μερικούς τυχαίους επισκέπτες που για άλλο έψαχνα και άλλο βρήκαν. Το γράψιμο είναι λυτρωτικό αλλά γιατί θέτω αυτά τα λόγια σε δημόσια θέα; Μάλλον λόγω έλλειψη επικοινωνίας και θα με σώσει το blogging σίγουρα όχι ίσως έχει και αρνητικά αποτελέσματα. Εν πάση περιπτώση αυτές τις μέρες πολλές σκέψεις με πνίγουν.

Οι μαθητές στους δρόμους αγωνίζονται, εγώ πάω στη δουλειά, μια δουλειά χωρίς νόημα όπως οι περισσότερες και παρακολούθω τον αγώνα από το internet. Παθητικό και μίζερο. Πώς έγινα έτσι, πώς γίναμε έτσι; Δουλειά, κατανάλωση και facebook…

Αλλά τι άλλο να πω όταν υπάρχουν στίχοι σαν και αυτούς:

Doctor Doctor what is wrong with me
This supermarket life is getting long
What is the heart life of a colour TV
What is the shelf life of a teenage queen
Ooh western woman
Ooh western girl
News hound sniffs the air
When Jessica Hahn goes down
He latches on to that symbol
Of detachment
Attracted by the peeling away of feeling
The celebrity of the abused shell the belle
Ooh western woman
Ooh western girl
And the children of Melrose
Strut their stuff
Is absolute zero cold enough
And out in the valley warm and clean
The little ones sit by their TV screens
No thoughts to think
No tears to cry
All sucked dry
Down to the very last breath
Bartender what is wrong with me
Why am I so out of breath
The captain said excuse me ma’am
This species has amused itself to death
Amused itself to death
Amused itself to death
We watched the tragedy unfold
We did as we were told
We bought and sold
It was the greatest show on earth
But then it was over
We ohhed and aahed
We drove our racing cars
We ate our last few jars of caviar
And somewhere out there in the stars
A keen-eyed look-out
Spied a flickering light
Our last hurrah
And when they found our shadows
Grouped around the TV sets
They ran down every lead
They repeated every test
They checked out all the data on their lists
And then the alien anthropologists
Admitted they were still perplexed
But on eliminating every other reason
For our sad demise
They logged the only explanation left
This species has amused itself to death
No tears to cry no feelings left
This species has amused itself to death

Όχι στο Όνομά μας

“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.

–Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08

“Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”

- Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08

Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.

Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά 417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη. Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.

Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων. Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση – καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας. Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ.

Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας. Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές.

Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

Στο κέντρο της Αθήνας

Δεν είναι ρασοφόρος, δεν είναι σωτήρας του Εθνους. Παρόλαυτα κοσμεί κεντρικό σημείο της πόλης μας (;!;) – αλήθεια σε ποιον ανήκει αυτή η πολή, ποιος τη νιώθει πόλη του. Ενα μνημείο για την ψυχή του ανθρώπου.

Check out any time but never leave αν και ο χρόνος θεραπεύει τα πάντα, μάλλον οι ένοικοι της σουίτας είναι ανίκητοι από το χρόνο. Αλλωστε στα μεγάλα ξενοδοχεία υπάρχουν σουίτες Κάλλας, Churchill, Lincloln και τα λοιπά. Μάλλον κάποιοι έχουν την επώνυμη σουίτα τους στην καρδιά μας.

Βέβαια η καρδιά του καθένος μας μπορεί να είναι ένα ξενοδοχείο αλλά  σε διαφορετική μορφή. Για άλλους είναι μια πανσιόν, γαμιστρώνας στην εθνική, απρόσωπο μεγαθήριο πάραρτημα πολυεθνικής, πύργος, μικρό πολυτελές ξενοδοχείο με λίγες σουίτες, επιδοτούμενο, ερείπιο… Διαλέχτε… έχουμε διαθεσιμότητα… ακόμα…

, originally uploaded by anita peres.

Τοίχος ενός πολύβοου, βρώμικου αμαξοστασίου ή έργο τέχνης;

Moraine Lake, originally uploaded by Jimbo1239.

Δεν είναι από την Αλάσκα η φωτογραφία όπου διαδραματίζεται η ταινία αλλά δεν έχει σημασία από που είναι (αν και ξέρω και θα πάω κάποτε).

Αυτή η ταινία πάντως με βρήκε σύμφωνο σε πολλά… αλήθεια τι νιώθουμε κατά τη διάρκεια της καθημερινότητας μας στις βρωμερές πόλεις που ζούμε; Πότε παρατηρήσαμε τις εποχές να αλλάζουν, πότε νιώσαμε ότι εξαρτώματε από τη φύση και ακολουθήσαμε τους φυσικούς ρύθμους; Και αλήθεια ποιος δε νιώθει μοναξιά στις μέρες.

Σίγουρα δεν πρέπει να πάει κανείς στην Αλάσκα αυτά ούτε να μείνει μόνος του σε ένα εγκατελείμενο λεωφορείο στη μέση του πουθένα. Αλλά όσους γνώρισα σε μια ηλικία 25-30 που βρίσκοταν στις πόλεις και γύρισαν σε μικρά μέρη είτε Σπάρτη είτε Αμοργό τους είδα ευτυχισμένους… Και πώς αλλιώς όταν κάθε ηλιοβασίλεμα είναι διαφορετικό, όταν γεύεσαι τον άνεμο και επικοινωνείς με το φαγητό σου; Οταν η παρατήρηση των εποχών σε απασχολεί και μπορείς να δεις τα αστέρια όταν πέφτουν (μπορείς και να κάνεις ευχές τότε)

Και ας πάμε πάλι στην ταινία

I read somewhere… how important it is in life not necessarily to be strong… but to feel strong.

I’m going to paraphrase Thoreau here… rather than love, than money, than faith, than fame, than fairness… give me truth.

If we admit that human life can be ruled by reason, then all possibility of life is destroyed.

Happiness only real when shared.

The freedom and simple beauty is too good to pass up…

Ερχεται το Σεπτέμβρη… πώς κάποιοι που κατέχουν την τέχνη τους παίρνουν έναν πιο παραδοσιακό ήχο και τον κάνουν blues, noir, trip hop… Η μουσική σε Δύση και Ανατολή μία είναι